Εκδήλωση Θεσσαλών Πολιτών του Κόσμου

Επιτυχημένη χαρακτηρίστηκε η εκδήλωση που οργάνωσε η κίνηση «Θεσσαλοί Πολίτες του Κόσμου» στο Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Λάρισας με θέμα :«Συμμετοχικός Προϋπολογισμός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – Ελληνική, Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια εμπειρία».
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης άνοιξε το μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της κίνησης Δημήτρης Γουγουλιάς με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της κίνησης πάνω στο θέμα τονίζοντας ανάμεσα στα άλλα ότι :
«Η κίνησή μας, οι «Θεσσαλοί Πολίτες του Κόσμου», προβάλλει από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα την αρχή της αποκέντρωσης στη λήψη των αποφάσεων στο κοντινότερο του πολίτη επίπεδο καθώς και τις αρχές της αυτοδιοίκησης. Για αυτό το λόγο επιλέξαμε σήμερα ένα θέμα που έχει άμεση σχέση με όλα αυτά, τον Προϋπολογισμό των Πολιτών ή Συμμετοχικό Προϋπολογισμό.
….. Ο Προϋπολογισμός των Πολιτών (συχνά αποκαλείται και Συμμετοχικός Προϋπολογισμός) είναι μια διαδικασία άμεσης συμμετοχής όσο το δυνατόν περισσότερων κατοίκων μιας πόλης, ενός δήμου στον καθορισμό των προτεραιοτήτων για τα έργα και τις δραστηριότητες που προβλέπει ο δημοτικός προϋπολογισμός. Πρόκειται για ένα καινοτόμο πείραμα που εφαρμόζεται σήμερα σε έναν διαρκώς αυξανόμενο αριθμό ευρωπαϊκών πόλεων, ανάμεσά τους η Ρώμη, το Βερολίνο και άλλες μικρότερες.
…… Ακούμε συχνά το επιχείρημα ότι η τοπική αυτοδιοίκηση είναι πιο κοντά στον πολίτη από ότι η κεντρική εξουσία. Αυτός ο ισχυρισμός έχει στοιχεία αλήθειας, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που οι δημοτικές αρχές έχουν δημοκρατικές ευαισθησίες και, κυρίως, υφίσταται πιέσεις από κινήματα του χωριού και της πόλης. Όμως τα τελευταία χρόνια τείνουν να γενικευθούν στους ΟΤΑ φαινόμενα ανάλογα εκείνων του εθνικού επιπέδου: παραβίαση των προεκλογικών υποσχέσεων, ανορθολογικές αποφάσεις, πελατειακές σχέσεις, αδιαφάνεια, διαπλοκή, διαφθορά. Επιπλέον, στην Ελλάδα έχει απαξιωθεί σε μεγάλο βαθμό η έννοια της αποκέντρωσης και έχει πια εγκαθιδρυθεί μια ισχυρή πολιτική κουλτούρα αδιαφορίας για το ζήτημα του συγκεντρωτικού χαρακτήρα της διοίκησης.
Παρ’ όλα αυτά τα τελευταία χρόνια κάνουν την εμφάνισή τους όλο και πιο συχνά κινήσεις και πρωτοβουλίες πολιτών που διεκδικούν το δικαίωμα να παίζουν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις που λαμβάνονται για την περιοχή τους (ελεύθεροι χώροι, πεζοδρόμια, πράσινο, περιβάλλον, κ.λ.π.).
Η εν λευκώ ανάθεση κάθε τέσσερα χρόνια της δημοτικής διαχείρισης στους αιρετούς άρχοντες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις εξελίξεις, όσο κι αν κάποιοι από αυτούς είναι φυσικά καλύτεροι από κάποιους άλλους. Ένας τρόπος υπάρχει για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση: Να πάρουν οι πολίτες την πόλη, το χωριό, τη γειτονιά που κατοικούν, στα χέρια τους, τόσο μέσα από κινηματικές διαδικασίες, όσο και μέσα από θεσμούς λαϊκής συμμετοχής, είτε παλιούς (συνδικάτα. συλλόγους, κινήσεις) είτε νέους και καινοτόμους.
Η πρόταση για την εφαρμογή του Προϋπολογισμού των Πολιτών στη χώρα μας θεωρούμε ότι αποτελεί συμβολή σε αυτή τη κατεύθυνση».
Ακολούθησε μια εμπεριστατωμένη ομιλία-ανάλυση για το θέμα από τον κ. Παναγιώτη Πάντο, επιστημονικό συνεργάτη και μέλος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».
«Ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα «χώρο» που υπόκειται σε ρυθμίσεις, οι οποίες έχουν στόχο την ισότιμη πρόσβαση κάθε πολίτη στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων που αφορούν τις προτεραιότητες ενός Δήμου στον τομέα των δαπανών, χωρίς αυτή η πρόσβαση να παρέχεται αποκλειστικά στις ισχυρότερες οικονομικές ή κοινωνικές οργανώσεις, όπως γινόταν πάντα με τις παραδοσιακές μορφές «σχεδιασμού» και «διαπραγμάτευσης», που εφαρμόστηκαν σε πολλές χώρες μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Απ’ αυτήν την άποψη, ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός μπορεί να γίνει «ο τόπος» στον οποίο θα δοκιμάσουμε και θα οικοδομήσουμε εκ νέου –συν τω χρόνω και με συλλογικό τρόπο– την έννοια των «κοινών αγαθών», μετατρέποντας τις κοινωνικές εντάσεις σε «κοινά προγράμματα» μέσα σε χώρους όπου θα υπάρχει αυτοδιαχείριση της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίοι όμως θα διακρίνονται για τον πολύ υγιή διάλογο που θα έχουν με τα αρμόδια θεσμικά όργανα.»
Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε εμπειρίες από εφαρμογές του Σ.Π. τόσο στην Λατινική Αμερική, όσο και στην Ευρώπη. Ακολούθησε η παρουσία του τρόπου εφαρμογής του Σ.Π. στη χώρα μας όπως το έχει επεξεργαστεί το Ίδρυμα «Ν. Πουλατζάς» και κατέληξε :
«Ένα από τα συμπεράσματα είναι ότι η έκβαση ενός πειράματος Συμμετοχικού Προϋπολογισμού εξαρτάται πάντα από την παρουσία των εξής τεσσάρων βασικών παραγόντων 1) Πολιτική βούληση για τη στήριξη της διαδικασίας 2) Μεγάλος αριθμός οργανώσεων και ικανότητα αυτο-οργάνωσης των κοινωνικών δικτύων 3) Συνοχή και λεπτομερής επεξεργασία των στοιχείων του οργανωτικού «σχεδιασμού» της όλης διαδικασίας 4) Διοικητική και οικονομική επάρκεια της αρχής, η οποία υλοποιεί τα πειράματα. Η «δοσολογία» των τεσσάρων αυτών παραγόντων μπορεί να διαφοροποιείται ανάλογα με το πλαίσιο, αλλά θα πρέπει να διατηρείται μια συνολική ισορροπία, έτσι ώστε να αντισταθμίζεται κάθε πιθανή ατέλεια.
…… Συνεπώς, οι Συμμετοχικοί Προϋπολογισμοί αναφέρονται σε μια κυκλική επικουρικότητα, η οποία τονίζει ότι το κράτος και η κοινωνία οφείλουν να βρίσκονται σε διαρκή σύμπραξη, προκειμένου να υπηρετούν το γενικό συμφέρον μέσω μιας σχέσης που στηρίζεται στη συνεργασία «με ίσα δικαιώματα και ίσες ευθύνες».

Η συζήτηση που ακολούθησε είχε μεγάλο ενδιαφέρον λόγω του «πρωτόγνωρου» και καινοτόμου θέματος και σ’ αυτήν πήραν μέρος πολλοί άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και μέλη-φίλοι της κίνησης. Ανάμεσά τους η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη, ο Αντινομάρχης Γεώργιος Φακής, η κα Ευαγγελία Λιακούλη, ο Αντιδήμαρχος Κων/νος Σαμουρέλης, ο Δήμαρχος Νέσσωνα Νίκος Γερογιάννης, ο Γιάννης Σάπκας, ο Αποστόλης Καλογιάννης, ο πρόεδρος του ΤΕΕ Ντίνος Διαμάντος, ο δημοτικός σύμβουλος Γιώργος Σούλτης, ο πρόεδρος της «ΔΡΥΑΣ» Αστέριος Χλωρός και πολλοί άλλοι.

Φωτογραφίες εκδήλωσης

Εκδήλωση Θεσσαλών Πολιτών

Τι γεγονός της ημέρας ..!

... και οι τραυματικές εμπειρίες ενός παιδιού.
* (Ανέβασε με "χεράκι" για να δεις καλύτερα το σκίτσο).

Διακρίσεις Γοννιωτών !!!

Δύο δικά μας παιδιά συμμετέχουν ο καθένας στο αγώνισμά του και διαπρέπουν !






Ο Νίκος Βαλάσης, εγγονός του Ζήση Γουγουλιά, σε αγώνες «Body-building» στη Αθήνα, όπου πήρε τη δεύτερη θέση στην κατηγορία των 70 κιλών και ετοιμάζεται για το πανελλήνιο και ίσως και το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα.






















Ο Θανάσης Σαμούτης, γιός του Άγγελου και της Βούλας Σαμούτη, σε αγώνες Κart όπου πήρε την Πέμπτη (5η) θέση στο πρωτάθλημα Νότιο-ανατολικής Ευρώπης.
Το blog τους εύχεται και νέες επιτυχίες… !!!

Συμμετοχικός Προϋπολογισμός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

Η κίνηση «Θεσσαλοί Πολίτες του Κόσμου» οργανώνει - και σας καλεί να πάρετε μέρος - εκδήλωση, ομιλία, συζήτηση που θα γίνει την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 7,30 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Λάρισας (Παπακυριαζή 44) με θέμα :
«Συμμετοχικός Προϋπολογισμός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – Ελληνική, Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια εμπειρία».
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης ανοίγει με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της κίνησης πάνω στο θέμα.
Στη συνέχεια ομιλία για το θέμα από τον κ. Πάντο Παναγιώτη, επιστημονικό συνεργάτη και μέλος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».
Θα ακολουθήσει συζήτηση με συντονιστή το μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Δημήτρη Γουγουλιά.

Οι δρόμοι της ελιάς

Μαζέψαμε και φέτος τις λιγοστές ελιές μας, καθαρίσαμε τον ελαιώνα, ετοιμάσαμε ελιές για φαγητό και βγάλαμε το λαδάκι μας, αφού μας βγήκε – ως άμαθοι που έλεγαν οι παλαιότεροι – το λάδι …
Οι αρχαίοι έλεγαν για κάποιον που παραφερόταν ότι «φέρεται εκτός των ελαιών». Ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» εφιστά την προσοχή : «Πρόσεξε μήπως ο θυμός σου σε βγάλει έξω από τις ελιές».
«Ρίχνει λάδι στη φωτιά» λέμε για κάποιον που τροφοδοτεί τον καυγά.
Η γαλήνια θάλασσα «είναι λάδι».
«Τείνει κλάδο ελαίας» ο διαλλακτικός.
Ο πεινασμένος που χόρτασε «λάδωσε τ’ άντερό του».
Ο κατεργάρης την «έκανε τη λαδιά».
«Από την πέτρα βγάζει λάδι» ο δραστήριος.
Ο έμπειρος συμβουλεύει «νιό λάδι και παλιό κρασί».
Όταν στριμώξουν κάποιον «είναι σαν λαδωμένος ποντικός».
«Τραβάει της ελιάς τα φαρμάκια» ο βασανισμένος.
Ο καπάτσος «βγαίνει πάντα λάδι».
Συχνά για να πετύχουμε κάτι «μας βγαίνει το λάδι»
Ο άνθρωπος που δωροδοκείται «λαδώνεται»
Ο πανούργος «είναι λαδικό».
Ο τσαρλατάνος ή γυναικάς «είναι λαδιάρης».
Ο έξυπνος κι ατίθασος «είναι τσ’ ελιάς το φύλλο».
Περισσότερα για την ελιά και το λάδι στο περσυνό – ερασιτεχνικό μου – ντοκιμαντέρ με θέμα την ελιά και το λάδι …

Φωτογραφίες

Από το « ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» τελικά τι έμεινε;

Το Πολυτεχνείο ήταν και είναι για μένα καθημερινό όραμα και στόχος και όχι έτσι απλά μία ακόμη επέτειος.
Αλλά τι να γράψει κανείς πέρα από μια έκθεση ιδεών (στο Γυμνάσιο δεν ήμουν καθόλου καλός σ' αυτά - με τρόμαζε η ανορθογραφία μου κι έχανα τα νοήματα), μία έκθεση με σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό είναι το καταλληλότερο. Σκέψεις και συναισθήματα, γιατί αν είναι να γράψει κανείς χωρίς συναίσθημα για το Πολυτεχνείο, είναι καλύτερα να μην γράψει καθόλου. Αν δεν του βγαίνει αυθόρμητα, ας μην το δοκιμάσει. Γιατί το Πολυτεχνείο είχε συναίσθημα και το 'κανε να φουντώσει, γιατί το Πολυτεχνείο ήταν αυθόρμητο.
Ποιό ήταν το νόημά του; Μα, τριάντα τόσα χρόνια μετά το ψάχνουνε ακόμη ! Όσοι το κάνουν αυτό, ας σταματήσουν. Το νόημα του Πολυτεχνείου ή το νιώθει κανείς ή δεν θα το βρει ποτέ. Ο σημερινός μαθητόκοσμος ήταν τότε αγέννητος, αλλά πιστεύω πώς το νιώθει. Επέβαλε μόνος του την αργία της 17ης Νοέμβρη, πηγαίνει στο Πολυτεχνείο λουλούδια, το γιορτάζει χωρίς να τον υποχρεώνει κανείς. Ακούει τα τραγούδια μιας εποχής που δεν γνώρισε και απορούν οι μεγαλύτεροι πώς το "Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ" μπορεί να μιλάει στα παιδαρέλια. Γιορτάζουν και βουρκώνουν οι μαθητές....
Πηγαίνουν και «οι άλλοι», βέβαια, στο Πολυτεχνείο. Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, βουλευτές...Μόνο που αυτοί δεν βουρκώνουν, αυτό άλλωστε δεν το «προβλέπει» το πρωτόκολλο, ενώ τις κάμερες της τηλεόρασης προφανώς τις προβλέπει. Μ' αυτά, λοιπόν, κατορθώσαμε μέσα σε τριάντα και κάτι χρόνια, μια από τις σημαντικότερες στιγμές της νεότερης Ιστορίας μας να την απογυμνώσουμε, να την ταπεινώσουμε, να την ξεφτίσουμε και να την ευτελίσουμε σε μια «μουσειακή» επέτειο την οποία οι περισσότεροι δεν θέλουν καν να τη θυμούνται! Άλλοι (οι σοβαρότεροι...) γιατί «τους λυπεί η μορφή της...» και γιατί σέβονται το ιστορικό γεγονός της 17ης Νοέμβρη 1973 κι όποιες ελπίδες είχε τότε γεννήσει, κι άλλοι (οι περισσότεροι) γιατί «δεν αντέχουν» να τη θυμούνται, εξ αιτίας των τύψεων που τους προκαλεί...Και φυσικά οι σημερινοί «επώνυμοι» φέρουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για το κατάντημα αυτού που, συμβατικά ονομάζουμε «το πνεύμα του Πολυτεχνείου», για το ότι αν και μετέχουν ενεργά στο πολιτικό γίγνεσθαι, δεν αξιούνται να αρθρώσουν πολιτικό λόγο, ανάλογο μ' εκείνον του Πολυτεχνείου, για το ότι ντύθηκαν τη συμβατικότητα και τον «καθωσπρεπισμό», την καθεστηκυία «λογική» του πολιτικού μας κόσμου, ενεπλάκησαν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και των «σκοπιμοτήτων», της κομματικής «λογικής» και της ιδεολογικής «καθαρότητας»….
Φταίνε, όμως, μόνο αυτοί; Δεν φέρει τεράστιες ευθύνες η μεταπολιτευτική πολιτική ηγεσία, που δεν αγκάλιασε Εθνικά και Υπερκομματικά το Πολυτεχνείο, από την πρώτη επέτειο του 1974; Με θαυμαστή τέχνη και σατανική μεθοδικότητα, κατόρθωσαν ν' απογυμνώσουν το «Πολυτεχνείο» από το περιεχόμενο-αίτημά του, από την εντολή που έδωσε σ' όλες τις πολιτικές ηγεσίες και το άφησαν επετειακό «σύμβολο», όντας σίγουροι ότι όσο πάει θα ξεθωριάζει. Κι ήταν φυσικό: το βαθύτερο μήνυμα του Πολυτεχνείου, το μήνυμα της ανανέωσης, της απαλλαγής από την ξένη εξάρτηση των μεγάλων δυνάμεων, της λαϊκής συμμετοχής, της δημοκρατίας στην καθημερινή πράξη κι όχι μια φορά στα 4 χρόνια, του σεβασμού του πολίτη, της διαφάνειας, της κατάργησης της πελατειακής σχέσης κυβερνώντων και ψηφοφόρων (όχι πολιτών), αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα του βαθύτερου εκσυγχρονισμού, ποιοί «ανέλαβαν» να το κάνουν πράξη; Τα ίδια και απαράλλαχτα πρόσωπα που κηδεμόνευσαν την προδικτατορική πολιτική ζωή και που δυστυχώς την κρατούν στο τέλμα και σήμερα. Την μετεμφυλιοπολεμική «άνοιξη», - που ήταν το Πολυτεχνείο - την ακολούθησε ένας φοβερός μεταπολιτευτικός «μεσαίωνας», που με τις διάφορες παραλλαγές και εξαιρέσεις του, ζούμε από το 1974 και μετά !
Παρ' όλα αυτά η ημέρα αυτή συνεχίζει να ανήκει σε όσους την δημιούργησαν, σε όσους τους συμπαραστάθηκαν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους και στους νεότερους οι οποίοι εμπνέονται απ' αυτήν. Οι υπόλοιποι, οι επιτήδειοι και οι χάριν μόδας ας παραμερίσουν, υπάρχουν κι αλλού κάμερες. Τιμούν, ακόμη, την εξέγερση, άνθρωποι που πήραν μέρος ή υπέφεραν εξ αιτίας της, αλλά ποτέ δεν επικαλέστηκαν την πράξη τους αυτή στις Δημόσιες σχέσεις τους και με τον τρόπο τους την επέτρεψαν να παραμείνει αγνή.
Η Ιστορία συνεχίζεται, έστω κι αν πολλές φορές μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Οι άκαπνοι του νέου ελληνικού κράτους φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη, που το είχε δημιουργήσει. Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε, πάντως, και γιορτάσθηκε και από τους άκαπνους. Οι δοσίλογοι της κατοχής τιμήθηκαν ως ...αντιστασιακοί. Η Εθνική μας αντίσταση κατηγορήθηκε, πολεμήθηκε αλλά στο τέλος αναγνωρίστηκε. Έτσι συνέβη και με την 17η Νοέμβρη, αυτοί που απείχαν από την πράξη και το πνεύμα της δεν τη δέχτηκαν. Η νεολαία, όμως, του '74, του '75 και του '76 επέβαλε την καθιέρωσή της. Αυτή, έστω, την επέτειο δεν έχουν κατορθώσει να μας την πάρουν τελείως.
Κι ακόμη συγκινούμαστε και συντηρούμε τη φλόγα που άναψε τότε. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του Πολυτεχνείου, αυτή η φλόγα που έχει μείνει , σ' όσους έχει μείνει. Και θα υπάρχει πάντα, όσο η νεολαία εξεγείρεται, ακόμα κι αν στη συνέχεια «ωριμάζει» και συμβιβάζεται.
Θα υπάρξει άραγε ποτέ καθολική δικαίωση του Πολυτεχνείου; Ας μη γελιόμαστε. Πρέπει να έρθουν τα πάνω κάτω για να κάνει πράξη το πνεύμα του Πολυτεχνείου η σιωπηλή πλειοψηφία.
Το Πολυτεχνείο ήταν υπόθεση των λίγων των ηρωικών, των ρομαντικών. Η πλειοψηφία ήταν, ως συνήθως, σιωπηλή και κάτι παραπάνω. Θλιβερά απούσα…!

Το τείχος στο Βερολίνο έπεσε ! Τα τείχη ;

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ έπεσε, αλλά ο καπιταλισμός δεν θριάμβευσε. Η έρευνα που έκανε σε 27 χώρες του κόσμου η εταιρεία «Γκλόμπσκαν» για λογαριασμό του BBC έδειξε ότι μόνο το 11% των ερωτηθέντων πιστεύει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί σωστά και δεν χρειάζεται καμιά ρυθμιστική παρέμβαση. Ενώ αντιθέτως το 23% θεωρεί ότι έχει θανάσιμα ελαττώματα και χρειάζεται να εφευρεθεί ένα καινούργιο σύστημα. Πολλοί άνθρωποι, έδειξε η ίδια η έρευνα, εξακολουθούν να έλκονται από τις αρχές και τις ιδέες του σοσιαλισμού. Στο Βερολίνο ίσως να 'ναι περισσότεροι. (Α.Ρουμελιώτης)
………………………………..............................
Ο καινούργιος, γενναίος κόσμος δεν μαντρώνεται σε τείχη, έστω και αν ξέρει ότι κινδυνεύει από τους λύκους που καιροφυλακτούν...
«Ολες οι επαναστάσεις εισβάλλουν στην Ιστορία, και η Ιστορία ποτέ δεν ξεχειλίζει από αυτές. Οι ποταμοί των επαναστάσεων επιστρέφουν εκεί απ' όπου ξεκίνησαν, για να κυλήσουν και πάλι». Με μια διαφορά: η αφετηρία, η υδροφόρος πηγή δεν θα είναι περίκλειστη, φοβική και εχθρική στους αλλοδόξους. Θα υπάρχει δίχως μαντρόσκυλα και φύλακες. Δίχως κάγκελα και γκουλάγκ. (Γ.ΤΡΙΑΝΤΗΣ)
……………………………………………………
Με το συμπάθιο που δεν μπορώ να γιορτάσω (με τη θέρμη που ο Μπόνο και οι U2 χειροκροτούσαν τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας) την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, αλλά μου κάθεται κάπως βαρύ στο σβέρκο το Τείχος του Αίσχους στη Γάζα, όπως και το Χρυσούν Παραπέτασμα που έχουν προστατευτικά υψώσει γύρω τους οι πάμπλουτοι του πλανήτη, κλείνοντας αναισθήτως έξω όλους τους άλλους, κατατρώγοντας εξίσου αναισθήτως τα πάντα, ανθρώπους, ζώα, φυτά, πόρους -με το συμπάθιο, αλλά δεν μπορώ να γιορτάσω στη γιορτή των βομβαρδιστών και των εισβολέων, των βασανιστών στο Γκουαντάναμο (τα εκατοντάδες Γκουαντάναμο), των δουλεμπόρων, των γκόλντεν μπόυς και των πολεμοκάπηλων δεν έχω καμμιά δουλειά στου Σόρος τη Γιορτή, ας πάνε οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που χρηματοδοτεί -εμείς ας χαμηλώσουμε τα φώτα κι ας μετρήσουμε βόμβες, μετανάστες και τάφους. Οσο για την ελευθερία που γιορτάζει η Μέρκελ, ο θλιβερός Γκορμπατσώφ, ο κωμικός Σαρκοζί, ο Γιώργος, η Χίλλαρυ και οι ως επί το πλείστον μαφιόζοι ηγέτες των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, δεν είναι η ελευθερία των ανθρώπων, αλλά της διακίνησης των κεφαλαίων που τους σκλαβώνουν είναι η ελευθερία της αγοράς που υποτίμησε την εργασία σε σκλαβιά, που εξαγόρασε την τέχνη και την αφόπλισε -όχι, με το συμπάθιο, δεν έχω τίποτα να γιορτάσω για την πτώση του Τείχους.
Μόνον να πενθήσω.
Για τον σοσιαλισμό που φοβήθηκε τη δημοκρατία κι έτρωγε τα παιδιά του. Για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να αλλάξουν κόλαση.
Για τους «τρελούς» και τους «αντεπαναστάτες» που πλήρωσαν με τη ζωή τους, ή την αξιοπρέπεια, το μυαλό και την ψυχή τους τη μετάλλαξη του σοσιαλισμού σε τυραννίδα, τη μεταμόρφωσή του από όνειρο σε εφιάλτη. Και ταυτοχρόνως να εκφράσω τη λύπη μου, αλλά και την ντροπή μου που για όλα αυτά, πολλοί σαν και μένα, βρίσκαμε ιστορικές δικαιολογίες, την ιμπεριαλιστική περικύκλωση, τις καταχθόνιες συνωμοσίες των καπιταλιστών και άλλα.
Ομως όσο δίκιο είχαμε που ήμασταν με τη σοσιαλιστική επανάσταση που έδωσε το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, με τη μεγάλη επαναστατική τέχνη, τον Μαγιακόφσκι και τον Πικάσο, όσο δίκιο είχαμε για τον σοσιαλισμό που συνέτριψε τον φασισμό στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για τον σοσιαλισμό του Σπούτνικ και του Γκαγκάριν, για τις ιδέες που απελευθέρωσαν τα έθνη από την αποικιοκρατία, για τους αγωνιστές που έδιναν τη ζωή τους σε όλον τον πλανήτη για την απελευθέρωση των ανθρώπων, όσο δίκιο είχαμε για το σύστημα που εξασφάλιζε σε όλους δουλειά, ψωμί, σπίτι, μόρφωση, υγεία, ψυχαγωγία, πολιτισμό, ελεύθερο χρόνο, άλλο τόσο είχαμε άδικο όταν κλείναμε τα μάτια στα γκουλάγκ, τα θύματα της αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης, στον σταλινισμό, τις δίκες, την καταρράκωση της προσωπικότητας, την ενίσχυση της γραφειοκρατίας και της νομενκλατούρας, τον εκφυλισμό του σοσιαλισμού σε μια οργουελιανή παρωδία της λογικής και της ηθικής ώσπου πέθανε κι έζησε πολλά χρόνια νεκρός.
Πλην όμως, πιστεύω, ότι αυτή ήταν μόνον η πρώτη πτήση. Κράτησε λίγο και τέλειωσε άτσαλα. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο κομμουνισμός παραμένει πρόταγμα κι ότι η Αριστερά που θα παλέψει για μια τέτοια κοινωνία, έναν σοσιαλισμό που θα παράγει μερσεντές για τις μάζες, όπου η λαϊκή και άμεση δημοκρατία θα 'ναι αυτονόητες, είναι μια καθ' οδόν Αριστερά- θα την ξαναγεννήσει, ήδη τη γεννάει, ο καπιταλισμός. Δεν ξέρω αν θα λέγονται κομμουνιστές ή όπως αλλοιώς οι επόμενοι επαναστάτες και μεταρρυθμιστές, είμαι όμως βέβαιος ότι η πτήση θα διαρκέσει περισσότερο και θα 'ναι καλύτερη.
Είμαι βέβαιος ότι το (εγγύς) μέλλον, αν δεν παγιδευθεί οριστικώς στον τεχνολογικό «μεσαίωνα» που πάει να εγκαθιδρυθεί, θα απελευθερώσει τις επιστήμες και την εργασία από τους κερδοσκοπικούς φραγμούς των ιδιωτικών εταιρειών και της πολιτικής ελίτ που τις υπηρετεί, ως μια ομογενοποιημένη κάστα πλέον...
Παρ' ότι «για όλα αμφιβάλλω» (καθώς προέταξε και ο Μαρξ στο Κεφάλαιό του το εν λόγω λατινικό ρητό) ταυτοχρόνως νομίζω ότι «ελευθερία είναι η εξυπηρέτηση της ανάγκης» (πάλι Μαρξ, αλλά δικό του, αυτήν τη φορά).
Η ελευθερία θα μας πάει στα αστέρια, όχι τα κέρδη προ φόρων...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 10.ΧΙ.2009

Τύρναβος : Γιορτή τσίπουρου 2009

Φιλικά προσκαλεσμένοι από τη Μαρία Φωτίου και την παρέα της, βρεθήκαμε Κυριακή μεσημέρι στον Τύρναβο στην τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων της «Γιορτής τσίπουρου».

Τα τραγούδια που ερμήνευσαν η Μαρία Φωτίου, ο Θωμάς Κοροβίνης και το μουσικό τους σχήμα μας αντάμειψαν με το παραπάνω, ενώ η φιλοξενία των φίλων, Χρήστου Κιτσίδη – δήμαρχου Τυρνάβου και Στέλιου Πάπρα, Διευθυντή του Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Τυρνάβου μας ενθουσίασε … Και του χρόνου !

(Στιγμιότυπα από τη συναυλία).

«Δήμος Τεμπών – Δέλτα Πηνειού»

Ένα από τα πολλά θέματα που έφεραν στο προσκήνιο οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου είναι και αυτό του λεγόμενου Καποδίστρια ΙΙ, της συνένωσης δηλαδή των υπαρχόντων Δήμων σε μεγαλύτερους Δήμους σε συνδυασμό βέβαια με τις αλλαγές που ήδη εξαγγέλθηκαν στους εκλογικούς νόμους τόσο των Βουλευτικών εκλογών όσο και της Αυτοδιοίκησης. Πριν ένα χρόνο περίπου έγραψα ξανά για το θέμα αυτό, καλό είναι όμως –λόγω της επικαιρότητας - να θυμίσω μερικές σκέψεις μου, απόψεις και προτάσεις.

Καταρχήν θα ήταν χρήσιμο να βγάλουμε ορισμένα βασικά συμπεράσματα από την σκοπιά των τοπικών κοινωνιών για την ωφελιμότητα και τις αδυναμίες της πρώτης συνένωσης. Βασικές αδυναμίες του Καποδίστρια Ι υπήρξαν: α) Το γεγονός ότι μεταφέρθηκαν αρμοδιότητες στους νέους Δήμους χωρίς να μεταφερθούν οι θεσμικοί πόροι προς την Αυτοδιοίκηση κατάσταση πού συνεχίζεται και σήμερα. β) Η συνέχιση της πανευρωπαϊκής εξαίρεσης, δυστυχώς ακόμη να μην εκλέγονται το Περιφερειακό Συμβούλιο και ο Περιφερειάρχης και να συνεχίζεται το μεσαιωνικό σύστημα τού διορισμού τους, που μεσοβέζικα θα λυθεί με την εκλογή των περιφερειαρχών αλλά το «καπέλωμα» πάλι με τον διορισμένο και αποκαλούμενο Υπερπεριφερειάρχη.
Παρ’ όλα αυτά, κατά την γνώμη μου σε συνενώσεις όπου έστω και τυχαία τηρήθηκαν κριτήρια γεωγραφικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και παράλληλα αυτοί οι νέοι ΟΤΑ λειτούργησαν ουσιαστικά τους νέους θεσμούς : ενιαία δημοτικά συμβούλια, ενεργά τοπικά συμβούλια, ετήσιες απολογιστικές και προγραμματικές συνελεύσεις σε επίπεδο δημοτικών διαμερισμάτων και δήμων, συνεργασίες με μαζικούς φορείς, διαφανής διαχείριση και τεκμηριωμένη διεκδίκηση προβλημάτων των Δήμων μαζί με τους τοπικούς συλλόγους, τους συνεταιρισμούς και τους άλλους μαζικούς φορείς, υπήρξαν κάποια θετικά αποτελέσματα. Όπου, όμως, τα κριτήρια συνένωσης των τότε νέων ΟΤΑ υπηρετούσαν μικροκομματικές και προσωπικές σκοπιμότητες και παράλληλα οι εκλεγμένοι δημοτικοί άρχοντες ξεκόπηκαν από τις τοπικές κοινωνίες και μετατράπηκαν σε επαγγελματίες πολιτικούς εξυπηρέτησης μικροκομματικών πελατειακών σχέσεων και δικτύων, τα αποτελέσματα ήταν αποθαρρυντικά.
Στην ευρύτερη περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού (των σημερινών Δήμων Κάτω Ολύμπου, Ευρυμενών, Γόννων, Μακρυχωρίου, Νέσσωνος και Κοινότητας Αμπελακίων) υπάρχει μια παράδοση κοινονικο-οικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας των κατοίκων και των φορέων της ευρύτερης περιοχής. Ο ορεινός όγκος του Κισσάβου και του Κάτω Ολύμπου, ο Πηνειός και οι πεδιάδες πριν την κοιλάδα των Τεμπών και στη συνέχεια του Δέλτα διαμόρφωσαν έναν ενιαίο κοινωνικό και οικονομικό χώρο δραστηριοποίησης των κατοίκων της περιοχής. Οι παραδοσιακές γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες της περιοχής (κτηνοτροφία με γιδοπρόβατα και βοοειδή, καλαμπόκια, ελιές, καστανοπερίβολλα, πατατοκαλλιέργεια, αμπελοκαλλιέργεια, φασόλια, καπνός κ.α.) έδωσαν τα τελευταία χρόνια περισσότερο χώρο σε πιο σύγχρονες αγροτικές δραστηριότητες όπως: η ακτινιδοκαλλιέργεια, η μηδική, η βιολογική καλλιέργεια της ελιάς, το αμύγδαλο, βιολογικές καλλιέργειες αλλά και οπωροκηπευτικά με κατεύθυνση την σύνδεση των προϊόντων αυτών και με την τουριστική ζήτηση πού διαμορφώνεται τους καλοκαιρινούς μήνες στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες με παραδοσιακούς ξενώνες, ταβέρνες και χώρους μαζικής εστίασης, αλλά και μικροβιοτέχνες πού δειλά – δειλά χωρίς καμιά ουσιαστική υποστήριξη από την Πολιτεία και την Αυτοδιοίκηση αναπτύσσουν δραστηριότητα στην περιοχή, ενώ γυναικείοι συνεταιρισμοί και σύλλογοι βάζουν τη δική τους σφραγίδα με την επεξεργασία αγροτικών κυρίως προϊόντων της περιοχής.
Η περιοχή με μακρόχρονες προσπάθειες και αγώνες των κατοίκων της, αλλά και με επί μέρους προγράμματα και εκδηλώσεις φορέων της, αρχίζει να διαμορφώνει τις ιστορικές πολιτιστικές και περιβαλλοντικές της διαδρομές (μονοπάτια, γεφύρια, δασικά συμπλέγματα, θέσεις θέας, αρχαιολογικοί χώροι, βυζαντινές εκκλησίες, λαογραφικά μουσεία, κέντρα ενημέρωσης για τον πολιτισμό και το περιβάλλον, γιορτές τοπικών παραδοσιακών προϊόντων και ιστορικών γεγονότων όπως της Εθνικής Αντίστασης στα Τέμπη και τους Γόννους, της Αγροτικής εξέγερσης του Μ. Αντύπα στον Πυργετό και το Ομόλιο, κ.ά. και να δίνει ένα νέο χρώμα στην περιοχή, που ευτυχώς δεν έχασε ακόμη την ταυτότητά της.
Οι δυνατότητες της περιοχής αλλά και τα προβλήματά της είναι πολλά και σημαντικά. Ελλιπής επαρχιακή και διαδημοτική οδική σύνδεση μεταξύ των οικισμών. Ανεπαρκείς δασόδρομοι και αντιπυρικές ζώνες προστασίας των ορεινών όγκων. Μη αξιοποίηση τού πλούσιου υδάτινου δυναμικού της περιοχής αλλά και μόλυνση τόσο των επιφανειακών όσο και των υπόγειων υδάτων. Απουσία πολιτικών από το κράτος υποστήριξης των αγροτών και επαγγελματιών της περιοχής. Ελάχιστες κοινωνικές υποδομές, αναξιοποίητες πολιτιστικές και περιβαλλοντικές διαδρομές. Αναξιοποίητο σημαντικό τοπικό δυναμικό νέων αγροτών, επιστημόνων και επαγγελματιών.
Η περιοχή Τεμπών – Δέλτα Πηνειού πού ενοποιείται μέσα από την μακρόχρονη κοινή ιστορία της στη συνείδηση των κατοίκων της, έχει δύο δρόμους να επιλέξει:
α) ή θα ακολουθήσει με την υποστήριξη της Αυτοδιοίκησης και της Πολιτείας την μακρόχρονη βιώσιμη συμβίωση της αγροτικής και τουριστικής δραστηριότητας στην περιοχή με τον αγροτουρισμό και οικοτουρισμό ως ενδογενή δυνατότητα βιώσιμης ανάπτυξης με τη θετική εμπειρία της συνεργασίας των τοπικών πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής και τη σημαντική συνεταιριστική δράση στις 10ετίες του 1980 και του 90, μαζί με τις σημαντικές παρεμβάσεις σε ξενώνες στη βιολογική γεωργία και την αγροτουριστική ανάπτυξη της τελευταίας 5ετίας με σεβασμό στην ιστορία, τη λαογραφία και το περιβάλλον
β) ή θα συρθεί στο πρότυπο του «εισαγόμενου» μαζικού τουρισμού των παραθαλάσσιων και παρακισσάβιων – παρολύμπιων περιοχών – με ξεχασμένη και αφημένη στην τύχη της την ενδοχώρα - με τουριστικά συγκροτήματα και εμπορικούς χώρους (όπως συμβαίνει σήμερα στα παράλια της Κατερίνης και του Αγιοκάμπου) και μεγάλων συνδετήριων αυτοκινητόδρομων με θέα το Αιγαίο και έτσι θα ενσωματωθεί σε αναγκαστικές συνενώσεις με τα παράλια της Αγιάς και του Ανατολικού Ολύμπου διαμορφώνοντας μια τεχνητή «αγορά» και μια «κοινωνία» των δύο μηνών του Καλοκαιριού, πού θα βυθίζεται στο σκοτάδι της υπανάπτυξης και της ανεργίας τους υπόλοιπους 10 μήνες.
Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η περιοχή των Τεμπών και του Δέλτα Πηνειού αποτελεί μια ιστορικά διαμορφωμένη ενότητα, και μια λειτουργική μεταξύ των χωριών και των οικισμών της, τοπική κοινωνία, εντελώς διαφορετική από αυτή των περιοχών Αγιάς – Μελιβοίας καθώς και από εκείνη στα παράλια Λιτόχωρου – Ανατολικού Ολύμπου. Έτσι ακριβώς εγκρίθηκε και ως διακριτή αναπτυξιακή ενότητα η περιοχή των Τεμπών – Δέλτα Πηνειού, με το χωροταξικό Περιφερειακό Σχέδιο πού εδώ και χρόνια είναι νόμος του κράτους. (Γνωρίζει ή διαβάζει κανείς τους νόμους;).
Διαβάζοντας τα τελευταία σενάρια στα ΜΜΕ πού διαρρέουν κυβερνητικοί κύκλοι, αναλογίζομαι ποιος νοιάζεται για τους νόμους ή για το τι ομόφωνα ψηφίστηκε και ξαναψηφίστηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο, μετά από διεπιστημονικές εισηγήσεις και επαρκή κοινωνική διαβούλευση με τη σύμφωνη γνώμη των φορέων; Μάλλον κάποιοι υψηλά ιστάμενοι σε κυβερνητικές θέσεις, δεν είμαι σίγουρος για το αν γνωρίζουν καν την περιοχή. Χωρίς όμως την απαραίτητη γνώση της περιοχής (γεωγραφική-κοινωνική-ιστορική) αλλά και όσων επιστημονικά αποφασίστηκαν για αυτήν τα τελευταία χρόνια φοβάμαι ότι και τώρα θα υιοθετηθούν πρακτικές του «ράβε - ξήλωνε – υποσχέσου» και θα διασπάται η συνοχή των τοπικών κοινωνιών για να γίνεται τελικά πιο εύκολη η επανασυγκόληση ετερόκλητων περιοχών και Δήμων με τις δυνάμεις της συναλλαγής, των κομματαρχών και του χρήματος των ισχυρών….
Για την κατάθεση, λοιπόν, μιας εναλλακτικής πρότασης – όπως έγραψα και πριν λίγο καιρό - θα πρέπει να ξεκινήσουμε από μία βασική αρχή που λέει ότι η Αυτοδιοίκηση πρέπει να έχει τον δικό της ρόλο σε όλα της τα επίπεδα και ιδιαίτερα στο πρώτο της βαθμό, κατανέμοντας ρόλους, αρμοδιότητες, πόρους, μέσα, με βάση την αρχή της επικουρικότητας κατά κανόνα, δηλαδή, ότι τα προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται στο εγγύτερο δυνατό προς τον πολίτη επίπεδο. Αυτή η ανασυγκρότηση κράτους και Τ.Α. προϋποθέτει ανακατανομή των δημοσίων πόρων και δαπανών σε πλήρη αντιστοιχία προς την ανακατανομή ρόλων, έργων, αρμοδιοτήτων μεταξύ του κράτους και της Τ.Α. Χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο δράσης για δημοκρατία παντού, για τη διαφάνεια και τον εκδημοκρατισμό θεσμών και διαδικασιών, για την αναβάθμιση του ρόλου των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Σ' αυτή την κατεύθυνση πρέπει να ξεκινήσει μια ουσιαστική συζήτηση που με αξιόπιστα κριτήρια, γεωγραφικά, οικονομικά, αναπτυξιακά, χωρίς καταναγκασμούς και μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες θα καταστήσει την Αυτοδιοίκηση χώρο εγγυητή της δημοκρατικής έκφρασης και της συμμετοχής των πολιτών, αλλά και συντονιστή της τοπικής ανάπτυξης και ευημερίας.
Οι άνθρωποι στις τοπικές κοινωνίες έχουμε όμως τη γνώση, την εμπειρία και μπορούμε – αν το θελήσουμε – να βγάλουμε από μέσα μας και τη δύναμη να διεκδικήσουμε το αυτονόητο με διάλογο - κινητοποίηση των πολιτών και των φορέων της περιοχής, ζητώντας από τους Δημάρχους, τα μέλη των Δημοτικών Συμβουλίων, τους προέδρους και τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των Μαζικών Φορέων της περιοχής, αλλά και εμείς ως απλοί πολίτες να πάρουμε καθαρή θέση. Να ταχθούμε με τον τόπο μας και τους συνανθρώπους μας. Να γυρίσουμε την πλάτη σε προσωπικά και μικροπολιτικά παιχνίδια εξουσίας και να απαιτήσουμε διοργάνωση δημοψηφισμάτων σε κάθε Δήμο για να εκφραστεί η γνήσια θέλησή μας.

(Πολλές από τις παραπάνω σκέψεις δημοσιεύτηκαν στο Κυριακάτικο φύλο της εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας στις 24 Αυγούστου 2008)